zijspoor.nl 10 Augustus 2006

Dat je voor veel vermaak weinig nodig hebt, wist de Blauhuster Dakkapel al in de tijd van Bonifatius. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet zo zag, hoor, in de mannen met toeters en boer'nkiel'n. Vaak, als er in Heerenveen weer een schaatskampioenschap was verreden en dorpsgenoten schor thuiskwamen met enthousiaste verhalen over grote feesten en uit je dak gaan, moest ik kuchen en begon ik snel over iets anders, zo'n beetje zoals mijn collega's in Amsterdam doen als ik ze weer over een Schager festijn vertel. "Dorpsfeest," hoor ik ze dan onderling mompelen. En er vallen woorden als 'aandoenlijk'.

Maar toen was daar Marjon. Vier jaar terug leerde ik haar kennen en al snel nam ze me mee naar de Sneekweek. Met wat vrienden stonden we ons fijn te verpozen op een van de vele pleinen die het stadje rijk is, tussen duizenden mensen die zich ogenschijnlijk ook prima vermaakten, niks aan de hand, gewoon rustig en kalm en stadig durchsaufen.

Toen kwam daar de Blauhuster.

Paniek in het boetje!

Dringen en wringen, iedereen moest vooraan. Ook wij. Ik zag bejaarden hun looprekjes van zich af smijten en een sprint inzetten. Ik zag ontzettend mooie vrouwen een waas voor het mooie gezichtje krijgen. Ik zag bezadigde mannen ineens weer licht in de ogen krijgen en ik zag übercoole boys de klompendans doen.

En ik vond het vermakelijk. En ik ging er in mee. En ik had een mooie avond.

© RP

Sneek 10 aug. 2006

Veel bijval van zeer jong tot oud bij 't Ouwe Vat.

Dakkapel trots op trouw en groots publiek.

De zondag en woensdag tijdens de Sneekweek 2006, waren voor de Dakkapel twee bijzondere dagen.

Na alle (voor)perikelen rond de alom verbazende beslissing en te late afserveer-actie van Hans Vellinga maar ook de weinig charmante woorden (doe er nog maar een schepje bovenop) van Dhr. van der Werf (voorzitter KWS), was het dan zo ver, de Sneekweek was begonnen.

Marktstraat druk, vol en groot feest op de vrijdag van de opening. Zondagmiddag trok de Dakkapel door de stad en kwam aan bij het kruispunt van 't Ouwe Vat. Koude rillingen kregen de meeste kapelleden toen bleek dat er wel heel veel mensen op af waren gekomen.

Gemengde gevoelens (want dat eiland mis je toch wel hoor) werden al snel omgezet in de herkenbare drang om zo snel mogelijk deze enorme mensenmassa een mooie middag/avond te bezorgen.

Gelukkig was het overal mooi weer, zo ook (zondag) op het drukke starteiland. Natuurlijk houden de Dakkapel-leden een rare nasmaak over van de aanloop, maar we kunnen niet voor eeuwig blijven rollebollen. De Dakkapel heeft dit jaar besloten om niet naar het starteiland af te reizen, al lagen de muziekvergunningen en minstens 40 taxi-boten al voor ons klaar. Bij 't Ouwe Vat was het heel druk, soms iets te druk, maar er zijn geen problemen of escalaties geweest !! (Aage & Co. bedankt)

Het zou voor iedereen (met name de liefhebbers en echte Sneekers) fantastisch zijn als het gezond verstand en een oprecht gevoel voor traditie het weer zou winnen van (geld)ingsdrang en omgegooide roeren. Want Oeral behoort op een ander eiland, maar het feest op het starteiland was en is van iedereen.

Iedereen die ons een warm hart heeft toegedragen........ bedankt, het was bijzonder dit jaar en ............... op naar de Sneekweek 2007.

Sneek 29 juli 2006

Woningstichting "De Wieren" zet zich in voor een verantwoord alternatief feest.

't Ouwe Vat (buitenom) omgetoverd tot evenemententerrein.

Omdat ze het heel vervelend vinden wat er allemaal gaande is en dat er 'hoe dan ook' een feest moet kunnen zijn heeft Woningstichting De Wieren zich samen met de Gemeente Sneek ingezet voor allerlei activiteiten die horen bij het opzetten van een flink feest. Peter Holthuis (de aardigste man van Sneek) vindt ook dat de Sneekers en andere liefhebbers hier recht op hebben. Dus is er de afgelopen dagen een hoop werk door hem verzet.

Rond 't Ouwe Vat zullen (in nauwe samenwerking met de gemeente en de uitbaters) Zondag en Hardzeildag dranghekken en toiletten worden geplaatst. De nodige vergunningen zijn geregeld (B&W Sneek heeft dat prima voor elkaar). Ook zal er beveiliging zijn en zal er een podium worden geplaatst voor de Blauhúster Dakkapel. De Koelboxen zullen ook optreden met hun nieuwe hit (op un onbewoand St.....).

Ca. 16:00 uur zal de Dakkapel arriveren en dan zien we wel verder.

Verder willen we het zo spontaan mogelijk houden, dus..........  ALLEMAAL KOMME !!

Wij wurre tog wel wat fulegen fan al die aandacht, we krije der steeds meer sin in !

Sneek 15 juli 2006

* OPROEP AAN IEDEREEN OM "DE KOP ER WEL BIJ TE HOUDEN".

Blauhúster Dakkapel doet dit jaar een "pas op de plaats".

Met dank aan allen die ons een hart onder de riem hebben gestoken het volgende;

Om het hele gebeuren toch wat "zuiver" te houden is besloten om ons gastenboek op te schonen en (eventueel) te ontdoen van berichten waar geen naam en (geldig) emailadres bij zijn vermeld. Scheldpartijen en vervelende verwensingen lossen toch niets op en het moet niet "ut de klauw" lopen, daar heeft niemand wat aan.

Er is weer een hoop schrijf-, lees,- en praatvoer voor de diverse cultuurlagen en dan te bedenken dat de leukste week van Sneek 2006 nog moet beginnen.

Hoewel wij heel duidelijk hebben gemerkt dat heel veel mensen hun hart eens even willen luchten (gastenboek en heel veel email) vraagt ook deze situatie om een andere wending. 

Dus, laten we met z'n allen deze energie opsparen voor de aanstaande Sneekweek en er weer een 

leuk feest van maken, want.......!

Wij hopen hiermee enig kou uit de lucht te halen, maar we zijn toch stilletjes blij met het enorme

aantal reacties (daar hebben we het al die jaren voor gedaan ....... toch?)

Sneek 10 juli 2006

ABRUPT EINDE AAN JARENLANGE TRADITIE IN DE SNEEKWEEK.

Starteiland voortaan zonder Blauhúster Dakkapel.

SNEEK. De gemeente Sneek, de KWS en de directie van "It Foarunder" hebben  in vergadering besloten om het feest op het starteiland voortaan over een heel andere boeg te gooien. Tot grote verbazing van de leden van de Blauhúster Dakkapel werden de heren afgelopen zaterdagmorgen met een telefoontje afgedaan. Nog wel werd er bedankt voor de sfeer en de feesten van de afgelopen jaren en het lag ook niet aan de Dakkapel, zo werd gemeld. 

Dit jaar zou de 30e !! keer worden voor de Dakkapel. Maar de traditie zelf gaat nog veel verder terug, wel ruim 70 jaar, zo wordt geschat. De orkestleden die al die jaren met hun hele gezin de vakantie zo plannen dat ze in de Sneekweek weer van de partij kunnen zijn, kunnen hun oren dan 

ook niet geloven. Immers over 4 weken is het al weer zo ver. Maar denk ook eens aan al die mensen die jaarlijks naar het starteiland trekken om samen met de kapel en vele andere bekenden een leuk 

feest te bouwen. 

Deze "botte bijl" komt hard aan bij de heren. Extra hard in de wetenschap dat er geen echt laatste feest is geweest samen met al die hossende liefhebbers. Er zijn wel wat redenen op tafel gegooid, maar wat nu de echte reden is, daar moet de Dakkapel ook naar gissen. Publiek met koelboxen?, eigen blikjes?, consumptieprijzen?, verziekte sfeer ('s-avonds)?, wat de reden ook is, er zal qua besluit wel (maar niet goed) over nagedacht zijn, maar de manier waarop dit eindigt............?  

toch wel PIJNLIJK !!  ......... of zou het in 2007 gewoon weer bij het oude zijn? 

Enkele reacties van de Dakkapel-leden en de heren Vellinga (onderaan):

Nico Silvius.

Tactloos en zeer laat bericht van een ongeloofelijke beslissing, bij het onfatsoenlijke af.

Jack Silvius.

Een stukje Sneekgevoel is hierdoor weg.

Paul Foekema.

Een traditie van 30 jaar voor echte Snekers om zeep geholpen.

Joop Tromp.

Ik speel al vanaf mijn 9e jaar op het starteiland en denk dat Hans hier nog spijt van krijgt.

Eppo Silvius.

Jammer, want het waren mooie tijden, toen was geluk heel gewoon.

Frank van den Berg.

Traditie verloren, vanaf onze prille jeugd tot nu, een vast terugkerende happening.

Idzard Silvius.

Een zwakke reden, en de timing is belabberd. (ik vertel nu alvast dat wij Opa en Oma hopen 

te worden in jan. 2007, dat is wel weer een goede timing). Ids & Ton: proficiat namens de boys.

Bernlef Kornelis.

Daar komen ze wel op terug, want de Sneekers laten zich niet zomaar inpakken. Waar muziek is wordt altijd meegezongen en nooit gevochten.

Marc de Jong.

Ik wist niet wat ik hoorde, want als Sneeker ben je 1 met de Dakkapel en de Sneekweek.

Fokko Dam.

Wij hebben ook wel andere capaciteiten, want  Oeral wer't wy komme, is 't feest.

Theo Brens.

Aan alles komt een einde, maar bij tradities doet dat pijn. Er is door velen een hoop geld verdiend aan al die vrolijke noten en toch weer een mooi gevoel naar de kloten. Zo zal het nooit weer worden.

Lieuwe Nieuwland.

Ik vind het een rotstreek om dit 4 weken van te voren af te bellen, ook dit jaar was het

voor de meeste kapelleden weer moeilijk om die data vrij te maken.

Foppe Drijfhout.

Belachelijk dat het op het laatste moment afgezegd wordt, we moeten een alternatief feest 

gaan bedenken, een koelboxenfeest of zo.

Jan Bons

Ik kan mij de ondernemer voorstellen, maar de manier waarop? zo ga je niet met elkaar om.

Jan Nico Teerenstra.

Onbegrijpelijk, zit je eindelijk bij de Dakkapel, houden ze op met het mooiste feest.

Hans en Ridha Vellinga (toch maar even gebeld voor een reactie........)

Het feest was toe aan een andere aanpak, echter betreuren wij de manier waarop het is overgekomen bij de Dakkapel en misschien draaien we het na 1 jaar wel weer terug.

Kijk in ons gastenboek om de reacties te lezen of er iets in te schrijven.

Sneek 11 feb. 2006

De Oeletoeters Sneek vieren 33 jarig bestaan.

Carnavalsvereniging "De Oeletoeters" uit Sneek vierde zaterdag 11 februari 2006 het 33 jarig bestaan. Samen met duizenden gasten en 19 kapellen uit alle delen van het land werd er feestgevierd. Kijk ook hier

Twee vandaag (TROS & AVRO) schaats-special met Dakkapel-tune.

Het alom bekende programma, twee vandaag, heeft op 9 feb. 2006 een special uitgezonden over het schaatsen en het gebeuren daaromheen. De Blauhúster Dakkapel was gevraagd om mee te werken aan dit programma. De begin-, midden-, en eindtune (welke doorgaans te horen zijn van een kompleet symphonie-orkest) werden gespeeld door de Dakkapel. Ook TV-opnamen werden gemaakt die te zien zijn tijdens deze tunes. Speciale muziek-arrangementen zijn door de Dakkapel gemaakt om ook hier weer iets moois van te maken. Klik op de onderstaande media-player om de tunes te zien en te horen.

Keulen (D) april 2005

Pikantje von Frau Antje.

Zoals ook in 2004, heeft de Blauhúster Dakkapel in 2005 weer opgetreden op het grote gala van Campina. In Keulen (D.) wordt jaarlijks een groot feest georganiseerd voor de ca. 1000 mensen die uiteindelijk zijn overbleven bij het grote Frau Antje spel. Vele artiesten uit binnen-, en buitenland geven hun show weg in een prachtige en enorme omgebouwde studio.

Kijk ook hier.

Keulen 2004.

Leeuwarden 6 januari 1997

Het lijden van den Grote Verliezer

LEEUWARDEN, zondag - De stilte rond de man, die anders nooit om een woordje verlegen zit, was drukkend. Terwijl een paar meter verderop de aanhangers van Henk Angenent feest vierden, steunde Erik Hulzebosch na de grootste ontgoocheling uit zijn carrière: "Laat me even met rust, jongens. Ga weg."

Hij stapte in een taxi, die hem naar het FEC-gebouw bracht voor de laatste plichtplegingen van de dag: het inleveren van de stempelkaart, de dopingcontrole en de huldiging van de twaalf prijswinnaars. De wagen liep volkomen vast in het chaotische verkeer bij de finish. Pas na tien minuten zuchtte Hulzebosch tegen de chauffeur: "Zeg maar dat de Grote Verliezer van de Elfstedentocht in je auto zit. Dan laten ze ons er wel door."

De jongensdroom, die de kampioen uit Gramsbergen al vanaf zijn veertiende jaar nastreeft, was een nachtmerrie geworden. Toen, in 1986, had hij de Tocht der Tochten met een geleende kaart gereden. Maar om vier uur 's middags was de deceptie al weer grotendeels verdwenen. In de enorme tent van de firma De Boer, waar de Blauhûster Dakkapel de stemming tot het kookpunt opjoeg, zei hij: "Ik heb er vrede mee dat ik ben verslagen ben door Henk Angenent. Hij was gewoon de beste. Sprinten voor de wind is niet mijn sterkste punt. Dan gaat de snelheid enorm omhoog. Henk bleef beter schaatsen. Ik maakte een paar misperen, dan ben je gewoon volgens de regels van de kunst verslagen. Tweede worden is ook mooi en ik heb de tijd. Al ben ik geklopt, ik zal me 4 januari 1997 altijd blijven herinneren als een fantastische dag."

De Achterspiegel

Anti-Fries

Het zou best jeugdsentiment kunnen zijn geweest. Of mijn natuurlijke sympathie voor underdogs. Hoe dan ook, laatst volgde ik via de TV weer eens een wedstrijdverslag van Cambuur. Over de uitslag wil ik het hier niet hebben. Het leven gaat per slot van rekening verder. Nee, ik wil mijn hart bij u luchten over een andere traumatische ervaring: ik heb het over `het’ spandoek. Het hing achter een van de goals, vastgebonden aan het hek. Pal voor het vak met de schare Cambuurfans. Heel Nederland kon het bij iedere corner lezen. Het was één van de duurste spandoeken die ik ooit heb gezien. Er stond met hoofdletters op: ANTI-FRIES.

Een spandoek is een communicatiemiddel. Het wordt veelal gebruikt bij massabijeenkomsten, zodat zoveel mogelijk mensen kennis kunnen nemen van de tekst. Als instrument heeft het de prettige eigenschap dat het lekker direct is. En door het steeds maar groeiende aantal mediavertegenwoordigers bij manifestaties komt daar nog een voordeel bij: het formaat van een spandoek wordt namelijk minder belangrijk. Immers, ook een grappige tekening of een woordspeling op een omhooggehouden A-viertje kan zo maar door de pers worden opgepikt en op die wijze massaal worden verspreid. De werkelijke kracht van het medium ligt echter in het feit dat een spandoek in feite één of meerdere woorden is, verpakt in een leuk plaatje. En, zoals al eerder betoogd in deze column: plaatjes wérken.

Dat moeten die Cambuurfans ook hebben gedacht, toen ze stiekem één van `s moeders mooiste lakens uit de kast gristen en de verfpot ter hand namen. De gedachte moet zijn geweest: door het woordgrapje ‘anti-fries’ vallen we op en profileren we ons als echte stedelingen. En daarmee geven we aan dat we tot een andere klasse behoren (hetgeen op voetbalgebied helaas klopt) en dat we niets met de ons omliggende regio te maken hebben. Men moet verder hebben geredeneerd: deze missie zit ons zo hoog, dat we ons eerdere adagium ‘hup Cambuur’ er door laten verdringen. Ik denk dan: dom en doodzonde.

Ik kan het die jochies natuurlijk niet kwalijk nemen. Ze waren nog niet eens geboren toen Cambuur èn Heerenveen gedurende de jaren zeventig gebroederlijk rond de tiende plaats van de eerste divisie vertoefden. Toen kwam het gewoon voor dat niet Heerenveen, maar juist Cambuur even wat beter draaide en soms zelfs kans maakte op een periodetitel. Hoe leg ik die jochies uit dat dan de Blauhuster Dakkapel, gestoken in het Fryske pompeblêd, doodgewoon bij belangrijke thuiswedstrijden in de Friese hoofdstad kwam spelen? Hoe leg ik uit dat die Dakkapel dan soms (midden in de wedstrijd!) het Fries volkslied aanhief en dat dan de gehele overdekte tribune respectvol ging staan en uit volle borst Frysk bloed tsjoch op! meezong? Fryslân in de hoofdstad; hoe leg ik aan die jochies uit dat ik daar als twaalfjarige op de staantribune aan de Insulindestraat te Leeuwarden kippenvel van kreeg?

Forum-discussie n.a.v.: Column van Youp in het NRC
"De wedstrijd tegen de Duitsers was een absolute overwinning voor het Nederlandse voetbal in het algemeen en Oranje in het bijzonder. De Portugese politie heeft namelijk bij de poort van het stadion de instrumenten van De Teletoeters afgepakt. Dit is een door het dagblad van wakker Nederland betaald dweilorkest dat sinds jaren probeert om het voetbal te veroeteldonken. Je mag van die tweedehands koperblazers niet meer sportief meeleven met de wedstrijd omdat die er namelijk niet meer toe doet. We Thialfen ons twee keer drie kwartier op de meest verschrikkelijke hoempamuziek door een duel. Als het maar gezellig is.

Regelmatig heb ik in het stadion op het punt gestaan om deze derderangs dweilers met hun eigen tuba tergend langzaam dood te martelen. Om daarna terug te gaan naar mijn eigen zitplaats om er heel hard Het is stil aan de overkant te gaan staan zingen. Eindelijk stil. Na jaren bevrijd van dit carnavaleske getetter. Gelukkig heeft de Portugese politie haar morele plicht gedaan en ons land voorlopig verlost van deze nationale schande. En nu maar hopen dat er geen inzamelingsactie voor nieuwe instrumenten voor deze muzikale schelen komt. God sta ons bij."

Wat hiermee gezegd wordt is dat er uiteraard ook mensen zijn die de dweilmuziek minder kunnen waarderen. Zie bovenstaande cabaretier. Het is vaak natuurlijk water en vuur: sport en muziek.

Wat ik wilde zeggen is dat ik eigelijk vindt dat Youp volkomen gelijk heeft. Ook ik erger me als TV kijker aan elke keer weer die zouteloze eenstemmige tetterij van genoemde band.
Altijd diezelfde deuntjes, nooit eens een fris nieuw nummer en altijd van die matige arrangementen, zat er maar eens een lekker klinkend orkest dat ook weet wanneer niet te spelen. Wat dat betreft vind ik de Blauhuster Dakkapel een verademing want die werken dus wel aan hun repertoire.

Helemaal mee eens, weg met die Teletoeters en weg met Kleintje Pils. Laat me a.u.b. eens op een normale manier van sport genieten zonder die kolere herrie aan mijn kop. Nee, geef me dan maar die Blauhuster Dakkapel. Die hebben tenminste respect voor de sport en voor de kijkers. Die toeteren in ieder geval op de juiste momenten wanneer het kan en wanneer de meeste mensen (lees: sportliefhebber) er het minste last van hebben.

Blauwhuis village (Blauhûs)

Blauwhuis (meaning Blue House) is a village in Wymbritseradiel municipality, Fryslân province, with (1958) 543; (1974) 502 inhabitants. It is named after the formerly quite rare blue tiled roofs. Until 1949 it was a hamlet under the village of Westhem. It is a Roman Catholic enclave in a predominantly protestant environment, totally dominated by the home for the elderly "St. Theresia". (a huge concrete building surrounded by tiny houses). In the polder-house of the Sensmeer (made dry 1632) a priest settled himself in 1651. The village is now worldfamous in Fryslân by the "Blauhúster Dakkapel", which produces a helluvalotofnoise during speedskating matches and matches of the soccerclub Heerenveen, armed with one (or two) bottles of Sonnema Beerenburg (for medicinal purposes).

www.univers online 29 augustus 2002

Café Karel

De Korenbeurs, waar echte Tilburgers een kop koffie met iets sterkers erbij dronken, is niet meer. Nooit meer tijdens carnaval in een stomend café naar de Blauhúster Dakkapel luisteren of meeblèren met een Peter Smulders-hit. De eigenaar is gaan rentenieren en de nieuwe uitbater heeft zich diep in de schulden gestoken bij de bierbrouwer om zijn zaak mooi in te richten. Dat is in ieder geval goed gelukt. Of hij de schuld ook kan afbetalen? Wij vrezen dat het moeilijk wordt. Pas op, niet te klef doen binnen want dan word je gemaand te vertrekken.

Leeuwarder Courant, 25-06-2003

Mascotte Blauhúster Dakkapel slaapt in

SNEEK - Het hondje van de Blauhúster Dakkapel is dood. Het klinkt wat abrupt, maar zo liggen de feiten. Zijn baasje en spelend kapellid Theo Brens heeft het viervoetertje, luisterend naar de naam Oddy, eergisteren laten inslapen. ,,Hij mankeerde van alles. Was blind en al een paar keer geopereerd. Jammer, maar zo kon het niet langer", zegt de Sneker. ,,Toch was het nog een taaie rakker, want de dierenarts moest hem twee keer een spuitje geven. 'Dit geef ik anders aan een kalf', zei die nog."

Het is een beetje ingewikkeld met de hondjes van het dweilorkest uit de Waterpoortstad. Want vóór Oddy was er Femke en dáárvoor het teefje Lutske, beide al eerder verscheiden. ,,Misschien dat mensen denken dat het aldoor om hetzelfde hondje ging, maar dat klopt dus niet", zegt Brens. ,,Ze leken wel sterk op elkaar. Dwergpoedels met abrikozenkleur, allemaal bij dezelfde fokker ergens uit Brabant vandaan. Erg muzikaal ras, met de betere papieren." Hoewel klein van stuk groeiden de hondjes uit tot dé mascotte van de beroemde dakkapel. Zo ook Oddy, die zestien jaar is geworden en regelmatig optrad bij thuiswedstrijden van SC Heerenveen. Woensdag 25-06 werd hij naar zijn laatste rustplaats gebracht. Larikshof in Wilhelminaoord.

Dakkapel speelt in PALLADIUM Amsterdam

AMSTERDAM - Op koninginnedag tradt de Dakkapel op in het roemruchte disco-cafe Palladium in hartje Amsterdam. Na enkele flinke regenbuien leek Amsterdam nogal leeg. Het werd echter steeds drukker toen het opdroogde en de zon zich liet zien. De drie uitsmijters bij de deur selecteerden op schoonheid en intellect, dus daar paste de kapel prima tussen. Na een hele dag hossen en swingen, waarbij 's-morgens om 08:00 al was begonnen Sneek was het weer leuk geweest. Een gedenkwaardige dag, reveille op de toren, de aubade, de CD uitreiking en een pittig optreden in Amsterdam.............

Paul de Leeuw

Het Cocktail Trio.......

De muziek van Het Cocktail Trio leeft voort. Vele artiesten spelen nog steeds nummers van het drietal en radio en televisie weten nog vaak de vrolijke meezingers te vinden. Paul de Leeuw zet in zijn televisie-programma 'De Schreeu van de Leeuw' Carel Alberts nog eens in de schijnwerpers en zingt samen met hem nog Kangaroe-eiland. Dat zelfde nummer gebruiken Paul de Leeuw en Sjors Frohlich ook voor hun radioprogramma vanuit Sidney tijdens de Olympische zomerspelen van 2000.

Bekende dweilorkesten zoals De Friese Blauhuster Dakkapel en C'est Tout spelen Grote Beer. De Nijmeegse bands zette het nummer zelfs op singel. De band Storm liet Batje Vier in 1993 nog eens in een ruige versie het bier opnieuw uitvinden, Sugar Lee Hooper stak in 1998 Hoeperdepoep nog eens in een nieuw feestelijk jasje en Het Nieuwe Trio met Clous van Mechelen speelt anno 2003 een aanstekelijke medley van Cocktail Trio-successen. Carel en Ad gaan anno 2003 vriendschappelijk met elkaar om. Ze verschenen beiden nog bij de presentatie van de Cd-box De Nederlandse Cover Top 100 van Vic van der Reijt. Zelf nu nog worden de mannen herkent door fans die jaren terug de platen van Het Cocktail Trio kochten en genoten van de muziek. "Als ik nu wel eens een kopje koffie drink dan komen er mensen naar me toe die me herkennen en me bedanken omdat het zo fijn was om naar ons te kijken en te luisteren, Ze waren echte en avondje uit en er werd gelachen, dat heb je tegenwoordig niet meer", zegt Carel.

Olympische spelen 2002

SALT LAKE CITY - In maart 1999, tijdens het WK schaatsen in Thialf Heerenveen werd de Dakkapel benaderd door niemand minder dan Nick Thometz. Deze wereldberoemde oud schaatser, en huidig directeur van de Olympic Oval (schaatstempel) vroeg de Dakkapel als 1e keus naar de mogelijkheden om tijdens de Olympische spelen 2002 in Salt Lake City op te treden. Uiteraard en zeer gewaardeerde uitnodiging, echter, dit was niet te combineren met andere verplichtingen.

      

Het zit erop! Drie weken van 'Simmer 2000' zijn voorbij. Maar vanavond komt nog het slotevenement. Ik heb dezelfde kriebels in de buik als vroeger vlak voor een schoolreisje. De hele dag leef ik er naar toe. Voordat het avond wordt, rij ik voor de laatste keer door het Friese land op zoek naar een boer die schapenkaas verkoopt. Ik heb die typische Friese lekkernij niet één keer kunnen bemachtigen in de afgelopen drie weken. Vandaag moet het lukken. Ik wíl zo'n zacht kaasje mee naar huis, al was het maar om ook thuis nog een beetje na te genieten.

In Jorwert vind ik mijn schapenkaas. Om 19.00 uur kom ik aan bij het Fries Economisch Centrum (FEC) in Leeuwarden. Drommen mensen stromen de grote hal binnen. Het zullen er uiteindelijk achtduizend worden! Achtduizend Friezen en 'Friezen om utens' die het laatste onderdeel van hun feestje niet willen missen. En terecht! De projectbureau van "Simmer 2000" had bij de opening al laten zien dat professionaliteit hoog in het vaandel staat. Bij de slotmanifestatie kwam daar nog een schepje bovenop. Het werd een onvergetelijke show/muziekavond met o.a. Rients Gratama, De Kast, Piter Wilkens en Maaike Schuurman. Deze groep had de afgelopen weken met 'Simmertime' al voor uitverkochte zalen gezorgd in Heerenveen, Dokkum en Franeker.

Het Noord Nederlands Orkest (NNO) was voltallig aanwezig. En de tenor Albert Bonnema zong in het Fries. Een bijzondere ervaring, omdat ik het NNO en een tenorstem nu eenmaal associeer met klassieke muziek. Nu brachten ze o.a. een medley van Friese liederen ten gehore.

Het publiek genoot van de kleine grapjes van Rients Gratama tussen de bedrijven door. En Commissaris van de Koningin Ed Nijpels kreeg een daverend applaus omdat hij zijn speech volledig in het Fries uitsprak.

Als het officiële programma achter de rug is, laat de De Blauwhûster Dakkapel de achtduizend mensen swingend de zaal verlaten. Iedereen gaat achter de muziek aan naar een speciaal ingericht Fries stadsplein in een andere zaal. Daar wordt het feest voortgezet. We lijken wel één familie. Ik ervaar het als een warm bad. Zoveel warmte, zoveel bekenden, zoveel nagenieten van drie weken Fryslân in topvorm! De terugreis naar huis is moeilijk…

Fryslân, tige tank!

Ingrid Fischer

Dakkapel naar Kenia?

Tijdens de trip door Japan (2000) werd de Dakkapel uitgenodigd om te komen spelen in Kenia. Bij de opening van de nieuwe Nederlandse ambassade. Er zou ook worden opgetreden bij een internationale voetbalwedstrijd en in de sloppenwijken van Mombassa. I.v.m. de timing en  andere verplichtingen is het optreden niet doorgegaan. Wie weet, een andere keer..........

Friesch Dagblad, 15 maart 2002

Blauhúster Dakkapel krijgt na 30 jaar nog iedereen uit zijn dak  

‘Trochgean oant op it toskfleis’  

De Blauhúster Dakkapel is onlosmakelijk verbonden met Thialf in Heerenveen. Nog steeds speelt de Blauhúster Dakkapel met hetzelfde enthousiasme als toen schaatsster Atje Keulen-Deelstra in 1972 wereldkampioene werd in Heerenveen. Uiteraard is het blaasorkest vrijdagavond weer van de partij als de WK allround schaatsen van de start gaan. De Blauhúster Dakkapel staat immers voor feest. Of het nu een familiefeestje bij kroonprins Willem Alexander en Máxima betreft of een thuiswedstrijd van SC Heerenveen: van Canada, Japan tot Sint Maarten toe weten de vijftien Friese muzikanten sfeer te maken. Het blaasorkest rest slechts één wens: carnaval in de straten van Rio de Janeiro.

BRAM BURUMA

Praten over het bijna dertigjarig bestaan van dit bijzondere blaasorkest is vooral luisteren naar Bernlef Kornelis, trompettist, voorzitter en mede-oprichter. Dan wordt duidelijk dat de Blauhúster Dakkapel niet zomaar maar een enthousiast groepje muzikanten is dat voor een hossende menigte voor de vuist weg de bekende deuntjes van Vader Abraham, André Hazes en Sinterklaas toetert en zich al van succes verzekerd weet als het Frysk Folksliet maar klinkt.

In werkelijkheid zijn het vijftien muzikanten in hart en nieren, die zo’n 600 nummers op hun repertoire hebben staan en alles - onder alle omstandigheden - uit het hoofd kunnen spelen. Binnenkort wordt de derde cd gepresenteerd. De groep heeft op dit moment ongeveer 35 optredens per jaar, maar het aantal aanvragen ligt nog steeds vele keren hoger. ,,Om it leuk te hâlden en thús gjin klachten fan de frou te krijen, moatte wy gewoan net faker fuort te spyljen. Mar it komt der ek wol op oan hear. As ik nei sa’n optreden jûns thús kom dan is it krekt as bin ik mei de fyts oer de kop flein. Alles docht my dan |sear. En as ik dan de oare deis yn skoalle wer foar de klasse stean moat, dat fiel ik it faak noch’’, vertelt Bernlef Kornelis.

De Blauhúster Dakkapel ontstond toen dertig jaar geleden acht muzikanten op het dak van het zorgcentrum Teatskehûs in Blauwhuis 195 minuten achtereen speelden om zo het wereldrecord ‘dakblazen’ te vestigen. ,,It wie yn in tiid dat minsken yn alles in rekord seagen, fan wc trochlûken oant en mei op in dak sitte. Wy sieten allegear by it korps en wy woene ek doe al neat leaver as safolle mooglik spylje. Wêr’t soks dan op út rinne kin, dat hâlde je op sa’n stuit net foar mooglik fansels. Mar der kamen drekst al safolle |reaksjes dat wy wol trochgean |moasten’’, herinnert Kornelis zich.

Trombonist Yme van der Meer is vanaf het eerste uur de enige muzikant die ook werkelijk uit Blauwhuis komt. De groep bestaat nu uit vier trompettisten, drie schuiftrombone’s, drie tuba’s, een sousafoon en vier slagwerkers. Fokko Dam is de man met teksten op bordjes, om daarmee het publiek in de show te betrekken. ,,Wy hawwe alle wiken repetysje. Dirigint Kees van den Akker docht dan sa no en dan it ljocht út en wa’t it stik dan net út ’e holle spylje kin, dy falt drekst troch de koer’’, zegt Kornelis.

,,Foarop stiet dat wy alle muzyk folslein yn ’e macht hawwe. Somtiden lizze wy der op de rêch by te spyljen. Mar jo kinne pas gek dwaan, as je it alhiel behearskje. Wy binne sa fier dat wy by wize fan sprekken op de kop stean kinne te spyljen en dat it dan noch klinkt. It is fansels sa dat in soad fan de nûmers dy’t wy spylje, yn de ‘biertoan’ steane, mar it moat wol altyd wer suver spile wurde fansels. Ien fan de geheimen fan it sukses is dan ek dat wy ûnder alle omstannichheden goed blaze kinne.’’

Gemêleerd gezelschap

De Blauhúster Dakkapel is een gemêleerd gezelschap, met onder meer vier onderwijzers, drie schilders en een skûtsjesiler. Van de oprichters zitten er nu nog vier muzikanten bij de groep. Het trouwe hondje Lutske is daar helaas niet meer bij, na een flinke klap op de trom schoot het poedeltje onder een auto en dat overleefde het dier niet. ,,It moaie is dat wy der noch hieltyd wer yn slagje om sfear ûnder de minsken te bringen. En wat entûsjaster as de minsken binne, wat better as wy noch altyd wer spylje. Dêrom moatte wy no ek net noch faker fuort. Der hawwe tiden west dat wy nei in optreden altyd wol sân oant tsien nije oanfragen krigen. Mar dêr kinnen je gewoan net op yngean. No sjogge wy der ek alle kearen wer nei út.’’

,,It is alle kearen ek wer in wikselwurking mei it publyk. Miskien fine wy it sels noch wol it aldermoaiste, mar it is ek moai dat der alle kearen wer minsken binne dy’t ek sa gek binne dat sy dêrtroch út harren dak gean kinne. Wêrt wy ek komme, minsken dogge altyd mei en der wurdt neat fernield.’’

Kreeg de Blauhúster Dakkapel bij schaatsen de naam als ‘dweilorkest’ omdat het optreden verzorgd wordt in de dweilpauze, Kornelis weet inmiddels uit ervaring dat een dweilorkest in het Zuiden van Nederland bedoeld is voor de begeleiding van kroeg naar kroeg. Vraag is natuurlijk of bijvoorbeeld in dat laatste geval het enthousiasme en de spontaniteit van de muzikanten het nooit een keer af laat weten. ,,As it ien kear safier is, dan hâlde wy der drekst mei op. It is foar ús no noch alle kearen wer krekt sa as spylje wy foar de earste kear en wy soargje der ek altyd foar dat wy kompleet binne. Wy sille ús der nea ien kear hurd fan ôf meitsje. Mar it is wol sa dat je merke dat it in soad freget, bygelyks sa as mei karnaval. Wy reizgje dêrfoar al jierren wer nei Brabân en Limburch ta. Soks bestjut dat je trochgean moatte oant op it toskfleis.’’

De meeste indruk maakten de buitenlandse reizen. De Blauhúster Dakkapel werd onder meer uitgenodigd voor een tournee door Japan, Sint Maarten en Canada. ,,Wy hawwe bygelyks yn Japan op in strân spile foar fiifentweintigtûzen minsken en dy wienen allegear enthûsjast. Sy bûgden foar ús as wienen wie de farao en in hiel soad woenen in sticker fan ús hawwe. Sa komme jo op plakken dêr’t wy oars nea komme soene.

Wy sliepten yn in hotel fan 740 gûne deis en in glêske bier koste fyftjin gûne. Ek yn it hotel stiene de minske al te bûgjen as wy der yn kamen. Wy mochten ús koffer sels net iens tille. Dat makkest fansels nea wer mei’’, vertelt Kornelis.

Een van de geheimen van de Blauhúster Dakkapel is volgens Kornelis dat de muzikanten altijd precies aanvoelen wat het publiek wil. ,,Der stiet foar ús nea yn it foar fêst wat wy spylje sille. Wy hawwe dêrfoar it rinnende register Nico Silvius by ús. Dy set mei syn tuba yn, en dan pas witte wy wat wy spylje sille en dat kin al gau in oere efterinoar trochgean’’, vertelt Kornelis.

De nu 57-jarige Bernlef Kornelis zat als jongetje al met de dwarsfluit in de handen naast heit die het kerkorgel in Easterein bediende. ,,Sa belânje je fan de tsjerke yn de kroech. Mar mei wat wy de lêste jierren as Blauhúster Dakkapel dien hawwe, moatte je fansels wol in bytsje gek wêze. Alle kearen giet it lykwols wol om de muzyk. Dêr draait it by ús noch altyd om.’’

Het succes van de Blauhúster Dakkapel begon langs de ijsbaan in Heerenveen in 1972 met het wereldkampioenschap van Atje Keulen-Deelstra. De groep maakte daarna in Thialf alle grote evenementen mee. ,,Ik doar wol te sizzen dat wy der sa foar soarge hawwe dat Thialf ek as muzyktimpel op de kaart setten is. It is alle jierren kleare karnaval as der riden wurdt. Wy wienen de earsten dy’t dêr yn slagge binne. Dêrnei hawwe der in hiel soad oare orkesten west dy’t it ek sa besocht hawwe, mar sy kamen der wol gau efter dat je dat net samar efkes dogge. Somtiden hawwe wy it bloed yn de mûle. Mar wy spylje altyd op karakter troch om der foar te soargjen dat by it publyk sa’n bytsje elkenien meidocht.’’

Kornelis geeft wel toe dat hij de sfeer in Thialf de afgelopen jaren zag veranderen. ,,Doe’t wy begûnen, die elkenien spontaan mei. Minsken songen en klapten yn dy tiid foar alle riders. Dat wurdt hurd minder, minsken wurde no eins allinnich noch enthûsjast foar de winner. Ik fyn dat wol spitich en dêrom fyn ik de begjinjierren ek noch altyd it moaiste.’’ Kornelis steekt niet onder stoelen of banken dat de hele groep in de loop der jaren nog het meest supporter is geworden van Ids Postma. ,,Ien |kear is Ids fallen. Wy koenen spylje wat wy woenen, mar wy wienen der allegear ôf en krigen de sfear der ek mar net wer yn. De oare deis ried Ids wol ferskriklik goed en it slagge ús doe ynienen ek wer om de minsken folslein gek te krijen.’’

Máxima

Bernlef Kornelis verzamelt alle krantenknipsels, uitnodigingen, bedankjes en programma’s in grote plakboeken. ,,Wy soene no graach noch in kear mei it karnaval yn Rio de Janeiro spylje wolle. Ik tink dat sa’n optocht noch it aldermoaiste is wat je meimeitsje kinne, mar dat skynt allegear net sa maklik te wêzen. De kâns is grut dat je dêr dan op strjitte sliepe moatte en sa mâl dogge wy it fuort noch mar net mear’’, zegt Kornelis.

Tot misschien wel de grootste fans mag de Blauhúster Dakkapel kroonprins Willem Alexander en Máxima rekenen. Trots toont Bernlef Kornelis de bedankbrief die hij kreeg na het optreden dat de groep in het geheim een week vóór het huwelijk in Madurodam gaf voor de koninklijke familie. ,,Willem Alexander woe ús dêr perfoarst by hawwe en dat wie ien grut feest. De hiele famylje die ek mei. Ik haw keningin Beatrix, prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven noch nea earder sa ûntspannen sjoen. Sy klapten en songen alle ferskes mei. Je sjogge dan ynienen dat it ek mar gewoane minsken binne. Nei ôfrin krige ik fan ien fan harren in klap op it skouder en Máxima woe sels in sticker fan ús hawwe’’, glundert Kornelis.

Jan-2002

Maxima brengt onverwacht bezoek aan Sneek

Maxima Zorreguieta heeft woensdag onverwacht een bezoek gebracht aan de Sneekweek. Samen met Willem-Alexander kwam ze een kijkje nemen aan het Sneekermeer. Daar werd zij getrakteerd op een spontane begroeting door honderden watersportliefhebbers.

Noordhollands Dagblad

Dweilorkest op geheim feestje in Madurodam

Talloze paleizen en andere architectonische hoogstandjes hebben ze tot hun beschikking. Maar kroonprins Willem-Alexander en zijn verloofde Máxima hebben hun oog op Madurodam laten vallen voor een privé-feestje, een week voor hun huwelijk. En het Friese dweilorkest De Blauhuster Dakkapel mag komen toeteren.

Er komen 250 genodigden zaterdag 26 januari naar het kleinste stadje van Nederland, zo heeft Frank van den Berg van het orkest begrepen. De vijftien muzikanten, traditiegetrouw gehuld in blauwe kielen met plompenbladen, zullen een half uur optreden voor het bruidspaar en hun vrienden. De Blauhuster Dakkapel dient volgens Van den Berg zelf als 'sfeerverhogend element' op de party. ,,De prins kent ons. Hij ziet ons geregeld in Thialf in Heerenveen.'' Het orkest is standaard van de partij bij belangrijke schaatswedstrijden in het stadion, en bij Elfstedentochten.

Leeuwarder Courant, 28-01-2002

Blauhúster Dakkapel blaast koninklijke handjes lucht in

DEN HAAG - Het vrijgezellenfeest van kroonprins Willem Alexander en Máxima was zaterdag een vrolijke boel. ,,Een erg toffe party”, zegt Theo Brens van de Blauhúster Dakkapel. Het dweilorkest was ingehuurd om ‘s middags in Madurodam een ontspannen sfeertje te creëren. Is het koninklijk huis dan niet stijf en formeel? De muzikanten uit Sneek weten wel beter. De sfeer onder de 250 tot 300 gasten was informeel en privé. Sommige mensen liepen gewoon in spijkerbroek.

,,Aan het eind van de middag mochten wij een feestje bouwen. Nou dat lukte. De hele koninklijke familie stond voor onze neus te dansen.

Ze waren helemaal los, joh!” Zelfs de koningin stond te hossen en stak spontaan de handjes de lucht in als daar om werd gevraagd. De Dakkapel had het repertoire wel een beetje aangepast. Brens: ,,Je kunt niet alleen boereplompmarsen spelen.

Voor de zussen en vrienden van Máxima hebben we wat ‘Latin’ gespeeld. Het was een gekkenboel.” De muzikanten uit Sneek snappen nog steeds niet dat ze de enige uitgenodigde muzikanten waren. ,,In de bus terug keken we elkaar verbaasd aan: wat ons nu overkomen is...” Het koninklijke feest is ‘s avonds voortgezet met een bal in paleis Noordeinde.

BN/DeStem, 17-01-2002

Toeteren op feestje in Madurodam

Donderdag 17 januari 2002 -  In de rubriek 02-02-02 vandaag aandacht voor het privéfeestje in Madurodam. De Blauhuster Dakkapel komt toeteren.

DEN HAAG - Talloze paleizen en andere architectonische hoogstandjes hebben ze tot hun beschikking. Maar kroonprins Willem-Alexander en zijn verloofde Máxima hebben hun oog op Madurodam laten vallen voor een privé-feestje, een week voorafgaande aan hun huwelijk. En het Friese dweilorkest De Blauhuster Dakkapel mag komen toeteren.

Ongeveer 250 genodigden komen zaterdag 26 januari naar het kleinste stadje van Nederland, zo heeft Frank van den Berg van het orkest begrepen. De vijftien muzikanten, traditiegetrouw gehuld in blauwe kielen met plompebladen, zullen een half uur optreden voor het bruidspaar en hun vrienden.

De Blauhuster Dakkapel dient volgens Van den Berg zelf als ‘sfeer verhogend element’ op de party. “De prins kent ons. Hij ziet ons geregeld in Thialf in Heerenveen.” Het orkest is standaard van de partij bij belangrijke schaatswedstrijden in het stadion, en bij Elfstedentochten.

Aanvankelijk overwoog het orkest uit Sneek zelfs te bedanken voor de eer. “We hebben het hartstikke druk. Elk weekeinde treden we op, we zijn bezig met het opnemen van een cd en carnaval staat ook nog voor de deur.” Maar uiteindelijk kon het muziekgezelschap de koninklijke opdracht niet weigeren. Van den Berg: “Je maakt het maar een keer in je leven mee.” Na Madurodam neemt het bruidspaar hun gasten, onder wie tientallen vrienden uit het buitenland, mee naar paleis Noordeinde om daar verder te feesten. De genodigden blijven daar waarschijnlijk slapen tijdens het weekeinde. De volgende dag staat nog een brunch op het programma.

De Telegraaf 17-01-2002

Appeltje van Oranje .............. Dweilorkest op besloten feest kroonprins en Máxima.

AMSTERDAM - Het befaamde Friese dweilorkest de Blauhúster Dakkapel zal op 26 januari tijdens een besloten feest in Madurodam optreden voor Willem-Alexander en Máxima en hun gasten. De band, wereldberoemd in Nederland vanwege hun sfeerverhogende concerten tijdens schaatskampioenschappen, is door het paar zelf uitgenodigd. Naar verluidt zal naast dit Friese blaasorkest ook een dansgroep uit Cuba optreden.

De dag voor dit besloten feest in Madurodam zal het paar in de Ridderzaal te gast zijn bij de regering, die hen een diner aanbiedt. Dit is een traditioneel geschenk, dat ook koningin Beatrix en prins Claus mochten ontvangen. Naast het aanstaande bruidspaar zullen de ouders van de bruidegom, koningin Beatrix en prins Claus, aanwezig zijn. Ook is voorzien dat de broers van Willem-Alexander aanzitten.

De voorbereidingen voor het Huwelijk van de Eeuw zijn in volle gang. Ondanks het feit dat het paar te kennen heeft gegeven zoveel mogelijk zaken privé te houden, lekken steeds meer onderdelen van de festiviteiten uit. Zo zal het paar op de dag van hun huwelijk op 2 februari aanstaande een tangoverrassing aangeboden krijgen door het bekende sextet Sexteto Canyegue uit Noordbeemster. Het optreden zal verzorgd worden door Carel Kraayenhof die de badoleon, een soort accordeon, bespeelt.

Eigen cadeau

En hoewel het Nationaal Oranjecomité geld inzamelt voor een nationaal cadeau, kan de stad Rotterdam het niet laten een eigen huwelijkscadeau aan het paar te schenken. De stichting Rotterdams comité ter behartiging van nationale belangen, met daarin onder andere vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven van de havenstad, laat een stadsgezicht schilderen om het paar op eigen wijze te kunnen feliciteren.

Enkele maanden na het huwelijk zullen de Prins van Oranje en zijn echtgenote een handgeschreven huwelijksbijbel krijgen. De christelijke stichting Schreeuw om Leven zal daartoe aan ongeveer 20.900 christenen uit het hele land vragen om in hun eigen handschrift een voorgeschreven gedeelte uit de bijbel op een oranje pagina te schrijven.Het is gebruik dat een bruidspaar bij de inzegening een huwelijksbijbel krijgen.

Leeuwarder Courant, 16-01-2002

Dakkapel op feestje Alex en Máxima

DEN HAAG - Kroonprins Willem-Alexander en Máxima vieren een week voor hun bruiloft een vrijgezellenfeest in Madurodam. De Blauhúster Dakkapel speelt er een serenade.

Frank van den Berg van het dweilorkest glimt van trots. ,,We zijn zeer gecharmeerd van deze uitnodiging.” De vijftien muzikanten in pompebl¬ den toeteren volgende week zaterdag een half uur lang voor het aanstaande bruidspaar en zo’n 250 genodigden. 

De Dakkapel dient als sfeerverhogend element op de party. ,,De prins kent ons. Hij ziet ons geregeld in Thialf in Heerenveen.” Over de ‘bachelorparty’ in Madurodam wordt verder niets naar buiten gebracht. ,,Het is privé. Geen commentaar”, aldus de Rijksvoorlichtingsdienst. Even wilde het Sneker dweilorkest bedanken voor de eer. ,,We hebben het hartstikke druk. Elk weekeinde treden we op, we maken een cd en carnaval staat voor de deur. Maar dit konden we niet weigeren. Je maakt het maar een keer in je leven mee”, zegt Van den Berg.  

http://www.angelfire.com/     26-27 January 2002

The Party Weekend

The Prince of Orange and Máxima Zorreguieta invited about 300 members of the family and friends for a party weekend a week before their marriage. Among the guests among others Queen Beatrix, Prince Johan Friso, Prince Constantijn, Princess Laurentien, Prince Maurits, Princess Marilène, Prince Bernhard, Princess Annette, Prince Pieter-Christiaan, Prince Floris, Prince Carlos de Bourbon de Parme, Prince Jaime de Bourbon de Parme, Princess Carolina de Bourbon de Parme, former girlfriends of the Prince of Orange like Emily Bremers and Yolande Adriaansens both with partner. The children of Princess Christina of the Netherlands however left for the USA when they heard their paternal grandmother Edenia Guillermo had died in Florida.
 

On Saturday afternoon the guests were received at Madurodam, where tourists usually can see the Netherlands on scale. At the entrance of Madurodam tens of photographers and royaltywatchers who tried to get a glimpse of the Prince of Orange and Máxima Zorreguieta. The guests arrived in blue busses. Unfortunately this Saturday the weather was very rainy, so the guests needed umbrellas. But because of the heavy wind that also wasn't really a good alternative.
 

Afterwards a reception took place in a grand glass hall in Madurodam. The bridal couple received a valuable draugth screen. After a speech of the Prince of Orange it was party time with music of the Blauhúster Dakkapel, which was a great success. Even the Prince of Orange and Máxima Zorreguieta were dancing as well as Queen Beatrix. At about 16:00 the guests were taken back to their hotels to dress for the evening party at Palace Noordeinde.

Nijs ut Fryslân Jaargang 1 editie 0002 - juli ‘97

Blauhúster Dakkapel vierde vijfde lustrum 

SNEEK - Afgelopen maand was het 25 jaar gelden dat de Blauhúster Dakkapel werd opgericht. Dit heugelijke feit werd op zaterdag 21 juni in Sneek gevierd. De 15 man sterke dakkapel speelde met 250 andere muzikanten voor het stadhuis in de Marktstraat. ‘s Avonds was er een feest met 600 gasten.

Het vestigen van nutteloze wereldrecords was 25 jaar geleden een populair tijdverdrijf. Op het dak van verzorgingshuis ‘It Teatskehûs’ in Blauwhuis speelden toen vijf Snekers met een trompet, een met een tuba en twee slagwerkers drie uur en een kwartier aan één stuk door. Het toen behaalde record is tien jaar geleden door de Blauhuster Dakkapel opnieuw gebroken door vier uren aan een stuk door te spelen. De Sneeker kapel heeft in blaaskapellenland talrijke trends gelanceerd. Zo kwam men als eerste met de grote trom in de kinderwagen en de kleine met het bekken ervoor, de animeerbordjes met allerlei kreten en het eigen clublied: de Aïda-triomfmars van Verdi. Getooid in de bekende pompeblêden-kiel is de Blauhuster Dakkapel een graag geziene gast op feesten als de Sneekweek en het schaatsen in ijsstadion Thialf. holland-news.de

Goedemorgen - Königin Anni und Königin Beatrix

Von Königinnen in Heerenveen

Beatrix der Niederlande und Anni aus Inzell

Von Egon Boesten

Heerenveen. Die Königin betrat die Tribüne von Thialf, der sagenumwogenen Eisschnelllaufhalle im friesischen Heerenveen: Alle Augen, alle Kameras auf Beatrix - wie sie vom Vorsitzenden des Königlich-Niederländischen Eislauf-Verbandes (KNVN) zu ihrem Platz auf der Haupttribüne geleitet wird, wie sie das Programmheft erhält. Interessierte Frage der Fans: Cijfert sie mit oder nicht? - Schreibst sie die Rundenzeiten mit auf oder nicht?

Währenddessen betritt die Königin des Eises das geheiligte Thialf-Eis. Bahnrekord - Weltrekord - Olympiasiegerin: Anni Friesinger ist die Königin des Eises, zumindest auf der auf der 1500-Meter-Strecke im Allround-Vierkampf, den die holländischen Fans so lieben. Die mehr als 13.000 Fans in der Halle und das Millionen-Publikum vor dem Fernsehsender. Viele darunter, die schon wieder keine Karte gekriegt haben. Cora Hulsebosch freute sich über Annis Start: „Heerenveen op z'n kop voor Anni - Heerenveen steht Kopf für Anni“, um gleich hinzuzufügen: „Jammer dat ik er dit jaar niet bij ben! - Schade, dass ich nicht dabei bin!“

Das alles ist vergessen: zu Hause vor dem Bildschirm, in Heerenveen in der Halle. Wo die Blauwhuster Dakkapel Heimspiel hat und die Fans aufgemischt hat. Die Erwartungshaltungen sind hoch. Eisschnelllauffan Rob freut sich über Annis Start, der lange Zeit ungewiss war: „Glücklicherweise ist sie dabei, ohne die Besten wäre es schade.

Anni ist die Beste: Umjubelt von ihren holländischen Fans auf der Tribüne und auf der Pressetribüne läuft sie auf der hoch gelobten Heerenveen-Bahn
Bahnrekord: 1:56,43 Minuten. Ihre holländische Freundin Tonny de Jong, die sich gerade für den niederländischen Playboy ausgezogen hatte, läuft nicht schlecht, aber eben hinterher. Nur Komplimente für ihre Gegnerin aus Inzell: „Anni ist eine echte Malocherin.“

Henk Gemser, ehemaliger Trainer von Ids Postma, Anni Friesingers Verflossenem und Chefanalytiker des niederländischen Fernsehens (jeder internationale Wettbewerb wird stundenlang live übertragen): „Ich kenne Anni sehr gut. Diese Explosion von Freude - das ist die echte Anni; da vergisst man Salt Lake City. Konzentriert ohne Ende. Das was Anni macht, ist nicht mehr mit den anderen Frauen - Jennifer Rodriguez, Renate Groenewold, Tonny de Jong. Cindy Klahsen zu vergleichen.“

Anni Friesinger ist auch ohne den erneuten Gewinn des Weltmeistertitels in den Niederlanden schon fast ein Weltstar. Ihre Popularität kennt keine Grenzen. Reporter schmilzen dahin, wenn sie Anni interviewen dürfen - oder auch nur zuhören dürfen. Anni Friesinger ist eben so untypisch deutsch, sagt man schnell bei den westlichen Nachbarn der Bundesrepublik. Während eine Gunda Niemann, Sabine Völker oder Claudia Pechstein nach so vielen Jahren im internationalen Eisschnelllaufzirkus immer noch nicht die Eisschnelllaufsprache Englisch beherrschen, turnt Anni Friesinger ihrer Konkurrenz in dieser Frage etwas vor. Wie es gerade kommt, antwortet sie fließend in Deutsch, Englisch oder Niederländisch. Sie ist bei den Holländern die Kosmopolitin aus dem kleinen bayrischen Inzell - ein Kompliment, was nicht jeder Deutsche aus niederländischen Mund zu hören bekommt.

Beim viel zitierten Zickenstreit und Busenstreit hält man sich neutral. Wer die niederländischen Medien, kann jedoch eine gewisse klammheimliche Sympathie in all diesen Fragen für Anni, „die ja auch ein bisschen von uns ist“ (Mart Smeets, Grandseigneur des niederländischen Fernsehjournalismus) nicht übersehen. Auch die Trennung von und mit Ids Postma ging in den Niederlanden sehr geräuschlos vonstatten.

Die jahrelange Freundschaft mit Ids Postma (Niederlande) war, wie Anni Friesinger in Deutschland im Oktober selbst vermeldete, im Frühherbst in die Brüche gegangen. Über die Beweggründe schweigt sich Deutschlands Speed-Queen aus. „Darüber möchte ich nicht reden“, sagt sie, darauf angesprochen und lässt allen Spekulationen freien Raum. Ihre (Halb-)Nacktfotos haben Ids irritiert, der mit abgeschlossenem Landwirtschaftsstudium den väterlichen Hof in der niederländischen Provinz Friesland in Dearsum übernehmen wird, auf dem viele bereits Anni Friesinger als Bauersfrau gesehen haben. Das sagen die einen. Es gibt aber auch viele, die sagen: Ids habe mit Anni Schluss gemacht, bevor die Inzellerin es überhaupt erfahren hat. Nach diesen Meinungen habe Ids Postma eine Liaison mit einer Berichterstatterin von Omroep Fryslan, der friesischen Radio- und Fernsehgesellschaft begonnen. Unbegreiflich, sagen alle, denn die neue Postma-Freundin sei 100 mal hässlicher als Anni, die sie in den Niederlanden alle lieb haben. Also auch hier gewinnt Anni bei den Holländern.

Vor drei Jahren machte Gianni Romme seinem Trainer Peter Mueller (SpaarSelect), die deutsche Allround- und Mittelstreckenspezialistin ins Team zu holen. Mueller wollte nicht, verpflichtete später seine Frau, Marianne Timmer - und steht am Ende dieser Saison mit seinem millionenschweren Dream-Team vor dem Nichts. Gianni Romme, auf dem Weg zum WM-Allround-Titel, machte einen Wechselfehler, der seinen Gegner Derek Parra zu einer artistischen Einalge zwang - und wurde danach disqualifiziert. Anni Friesinger hingegen steht nach dem 3000-Meter-Weettbewerb vor der abschließenden 5000-Meter-Distanz am Sonntagnachmittag schon jetzt als alte und neue Weltmeisterin fest. Hätte Mueller sie mal vor drei Jahren genommen - dann wäre auch etwas für ihn vom Beifall der Königin (Beatrix) für die neue Eiskönigin (Anni) abgefallen.

De Telegraaf, dinsdag 12 januari 1999

Kampioenen willen nu de wereldtitel

Van onze sportcorrespondent - HEERENVEEN/LEMMER, dinsdag

Twee grote Friese schaatskampioenen werden gisteravond gehuldigd: Tonny de Jong in Heerenveen en Rintje Ritsma in Lemmer. Beiden behaalden het afgelopen weekeinde in Thialf een Europese titel. Een mooi succes, maar een wereldtitel zou de kroon op het werk betekenen.

Daar wilden ze in Heerenveen en Lemmer echter niet op wachten. Het Friese volk is van mening dat je elk kampioenschap moet vieren en dus werden Tonny en Rintje op de gemeentehuizen in hun woonplaatsen nogmaals in de kransen gehesen.

De burgemeester van Lemmer looft gouden Rintje en bronzen Annamarie.

Foto: Axipress

De meeste aandacht ging uit naar Tonny de Jong, die meer concurrentie te dulden had dan Rintje. Het was haar tweede grote kampioenschap. De eerste winst op een EK boekte zij in 1997, ook al in Thialf. Toen, Tonny was de eerste die de klapschaatsen onderbond, was dat nog een grote verrassing. Nu werd er meer rekening met haar gehouden, hoewel zij nog nooit zo goed op de korte afstanden reed. Haar winnende sprint was de basis voor haar titel.

In een klassieke Jaguar werd Tonny naar Crack State gereden. De jeugdleden van de Hardrijders Club Heerenveen (HCH), waar Tonny lid van is, vormden een erehaag. De Blauhuster Dakkapel zorgde voor een muzikaal onthaal. Het nummer ‘My Tonny is over the ocean’ was favoriet.